Wizytówki i "ściana pełna liter" (1)

Gdy wszystkie dzieci zostaną obdarowane wizytówkami, należy pozostawić im odpowiednią ilość czasu, by mogły obejrzeć je sobie do woli, nacieszyć się nimi, porównać z literami, jakie dostały inne dzieci. Następnie należy poprosić dzieci, by ulokowały swoje wizytówki wokoło na ścianach, w wybranym przez siebie miejscu. Powinny to zrobić na takiej wysokości, by mogły pod nimi stanąć.

.

I. Majchrzak proponuje, by od tej pory wprowadzić zwyczaj ustawiania się co rano pod własnym imieniem i sprawdzać w ten sposób listę obecności. Dzieci bez trudu ustawiają się pod własnym imieniem. Również bez trudu odczytują imię nieobecnego kolegi, początkowo dlatego, że wiedzą, gdzie jest umieszczone czyje imię. Po jakimś czasie należy wprowadzać zmiany miejsca wizytówek. Po licznych zmianach dzieci będą rozpoznawały imiona niezależnie od ich lokalizacji.

.

Następnym etapem jest zawieszenie na wysokości dziecięcych oczu długiej taśmy białego papieru, na której widnieją wszystkie litery alfabetu używane w języku polskim. Będą to litery małe i wielkie drukowane. Autorka metody proponuje jednak, by równocześnie pokazać litery pisane. Utworzoną w ten sposób ekspozycję nazywa „Ścianą pełną liter”.

.

.

Inicjacja

.

.

Jest to obrzęd nazwany przez Irenę Majchrzak „wręczaniem imion” lub „darem pisma”, otwierający szkolną (choćby to miało miejsce w najmłodszej grupie przedszkola) drogę do ksiąg i wiedzy. Ten magiczny gest wprowadzający dziecko w świat pisma, może też być nazwany aktem inicjacji.

Przeprowadza się go w następujący sposób:

1) zapis imienia dziecka (literami pisanymi, bez ich łączenia, w formie jaką poda dziecko),

.
2) przeliterowanie imienia,

.
3) policzenie liter w imieniu,

.
4) zapis imienia dorosłego (nauczyciela),

.
5) porównanie ilości liter w imionach (dziecka i dorosłego), ustalenie, które są takie same,

.
6) ustalenie ile liter w imionach zajmuje dwa rzędy, a ile trzy rzędy,

.
7) określenie znaczenia wielkiej litery.

.

.
Przeprowadzając akt inicjacji należy zapraszać kolejno każde z dzieci uczestniczących w zajęciach. Dziecko powinno usiąść po lewej stronie nauczyciela, by mogło obserwować ruch jego ręki. I tak w serdecznej atmosferze dziecko ma okazję doświadczyć, że może być wyrażone za pośrednictwem pisma. Odbiera ten przekaz w ten sposób, że ono samo może być „napisane” i „przeczytane”, że ono samo niejako składa się z liter. W tej formie zostaje wprowadzone w krąg komunikacji, której narzędziem jest pismo.

.

Kartka z imieniem wprowadza je w świat znaczeń. Dziecko doświadcza siebie w dwóch formach bytu: fizycznej i symbolicznej. Rozumie, że to ono nadaje znaczenie napisanemu słowu, zdaje więc sobie sprawę ze związku, jaki istnieje pomiędzy napisanym słowem a jego desygnatem.

.

Od samego więc początku dziecko wchodzi w świat pisma jako w świat znaczeń, a nie izolowanych liter.
.

.

Etapy nauki pisma

Irena Majchrzak uważa, że inteligencja dziecka jest w stanie zrekompensować pewne braki w percepcji zmysłowej.

.

Przeciwnie do wielu nauczycieli, którzy wierzą, że najpierw trzeba dziecko nauczyć odcyfrować słowo, a potem przyjdzie czas na zrozumienie, uważa ona, że rozumienie może, a nawet powinno wyprzedzić odcyfrowanie.

.

Dziecko może zrozumieć słowo po odcyfrowaniu jakiejś jego części. Przecież czytając zawsze staramy się zrozumieć więcej i szybciej, niż możemy odcyfrować. Jednym słowem: to nie litery się czyta, tylko sens. Teksty bez sensu nie powinny być używane w nauce pisma.

W metodzie I. Majchrzak nauka pisma podzielona jest na kilka etapów:

.
1. Inicjacja.

.
2. Wizytówki i ściana pełna liter.

.
3. Prezentacja alfabetu.

.
4. „Targ liter”.

.
5. Gra w sylaby.

.
6. „Nazywanie świata” i sesje czytania.

.

.

"Nauka pisma"

Dzisiaj odbyła się w naszej grupie prezentacja kolejnych liter alternatywną metodą nauki czytania Ireny Majchrzak. Tym razem dzieci poznały litery: .. K, k. Prezentowane litery były, jak zwykle: w wersji drukowanej i pisanej, wielkie i małe. W kolejnych postach przybliżę Państwu istotę metody .. .. ... . .... .. I. Majchrzak.

„WPROWADZANIE DZIECKA W ŚWIAT PISMA”

- METODA IRENY MAJCHRZAK

.

.

Pierwsze spotkanie dzieci z pismem i pierwsze systematyczne ćwiczenia mające na celu rozwinięcie sztuki czytania i pisania, tworzą podstawę dla późniejszego obcowania z książką, słowem pisanym i z wiedzą.

Określenie nauka pisma, Irena Majchrzak wyraźnie odnosi do sztuki czytania, a nie pisania. Przez naukę pisma rozumie ona przekaz systemu znaków, którymi zapisane są głoski mowy.

.

Proponowana przez nią metoda, jest metodą wizualną, opartą na percepcji wzrokowej dziecka. Przedstawia się dziecku literę i informuje, jaki jej przynależy dźwięk lub dźwięki. Prowadzi więc: od litery do głoski. Jest to metoda przeciwstawna do tradycyjnie stosowanej w przedszkolach metody analityczno – syntetycznej, która prowadzi od głoski do litery. Ta druga metoda oparta jest na percepcji słuchowej dziecka jako punkcie wyjścia.

.

Procedura „ze słuchu” jest dla wielu dzieci niezwykle uciążliwa. Ponieważ głoski nie występują jako elementy niezależne, próba wyizolowania ich jest zawsze trudna, a efekt niedoskonały. Dodatkowo źródłem zakłóceń mogą być wady wymowy i słuchu u dziecka. Dlatego też wymóg głoskowania bywa poważną barierą, której wiele dzieci nie może przekroczyć bezboleśnie.

.

Z kolei procedura, nazwana przez I. Majchrzak „z widzenia”, prowadząca do umiejętności rozpoznawania liter i poznania fonetycznych funkcji każdej z nich wystarczy, aby dziecko mogło samodzielnie wprawiać się w czytaniu. Umiejętność głoskowania będzie wówczas wynikiem czytania, a nie jego warunkiem.

.

.

Zabawa "naukowa"

Wczoraj zorganizowałam dzieciom zabawę badawczą – „Co przepuszcza światło?” Do jej przeprowadzenia potrzebna nam była zwykła lampka biurowa i inne pomoce.

W czasie tej niecodziennej zabawy badaliśmy stopień przepuszczalności światła przez różne materiały: szkło, papier, plastik, tkaninę i metal. Dzieci mogły zaobserwować zjawisko powstawania cienia.

Obserwowałam duże zainteresowanie zabawą. Biorąc pod uwagę kolejne materiały mali badacze snuli przypuszczenia, czy będą one przepuszczały światło czy nie. Potem sprawdzaliśmy i … okazywało się, kto miał rację. Dzieci dysponowały możliwością swobodnego wypowiadania się na temat prowadzonych badań i obserwacji oraz wyciągania wniosków.

Do czego potrzebny jest prąd ?

W ubiegłym tygodniu (od 2.I) zaczęliśmy przerabiać w naszej grupie tematykę: „Do czego potrzebny jest prąd elektryczny?”. Ta tematyka będzie przewijała się w naszej pracy do końca bieżącego tygodnia.

Realizację tego tematu ułatwia nam odpowiednio dobrana literatura dziecięca, ilustracje wykonane przez nauczycielki, obrazki, szereg ćwiczeń graficznych w książkach oraz wybrane urządzenia.

Z urządzeniami elektrycznymi dzieci stykają się na co dzień, przede wszystkim w domu rodzinnym. Znają nazwy wielu urządzeń zasilanych prądem (odkurzacz, lampka, żelazko, pralka, lodówka, mikser, sokowirówka, toster, radio, telewizor, komputer, radiomagnetofon… i inne). Mali znawcy prześcigali się w wymienianiu urządzeń, które są w ich domach; potrafili wskazać je na obrazkach. W czasie naszych zajęć określaliśmy funkcje i ogólne działanie wielu spośród nich.

Po kilku dniach pracy nad tą tematyką widzę, że dzieci rozumieją dobrodziejstwa i jednocześnie niebezpieczeństwa związane z prądem. Wiedzą, że nie wolno bawić się w pobliżu instalacji elektrycznych i należy przestrzegać bezwzględnego zakazu samodzielnego korzystania przez dzieci z urządzeń podłączonych do prądu. Zdają sobie również sprawę z tego, że dzieciom nie wolno włączać i wyłączać urządzeń z sieci oraz dotykać gniazdek elektrycznych.

Mam nadzieję, że szereg wymienionych porad, często utrwalanych przez rodziców w domu głęboko zapadnie dzieciom w pamięci i będzie przez nie przestrzegana. Dzięki temu wzrośnie bezpieczeństwo naszych pociech.

.

.

STYCZEŃ 2008

.
TEMATYKA KOMPLEKSOWA:

1. Do czego potrzebny jest prąd?
2. Umiemy się zgodnie bawić.
3. Święto Babci i Dziadka.
4. Lubimy bal i postacie z bajek.

.
ZADANIA WYCHOWAWCZO – DYDAKTYCZNE:

1. Poznawanie działania i sposobów wykorzystywania urządzeń elektrycznych w gospodarstwie domowym. Dowiadywanie się o różnych źródłach energii, poznawanie sposobów wykorzystywania tej energii. Rozumienie siły prądu elektrycznego oraz zagrożeń, które może stwarzać. Rozumienie i przestrzeganie zakazu samodzielnego obsługiwania urządzeń elektrycznych, włączania i wyłączania z sieci, dotykania gniazdek elektrycznych.

2. Zgodne korzystanie ze wspólnych miejsc do zabawy i atrakcyjnych zabawek. Dbanie o wspólne sprzęty i zabawki. Uczenie się samodzielnego, kulturalnego rozwiązywania zaistniałych konfliktów, zgodnie z ustalonymi zasadami zachowań. Przestrzeganie kulturalnego zwracania się do siebie nawzajem. Odbieranie, rozumienie i wyrażanie treści przekazywanych za pomocą niewerbalnych środków wyrazu.

3. Budzenie szacunku, miłości i przywiązania do starszych członków rodziny – Babci i Dziadka. Odkrywanie uczucia radości z możliwości „dawania” – przygotowywanie upominków i zorganizowanie uroczystości dla Babć i Dziadków”

4. Słuchanie utworów literackich, w których występują postacie prezentujące postawy właściwe i naganne; rozpoznawanie ich i nazywanie, próby uzasadniania swoich sądów moralnych. Kształtowanie mowy powiązanej w czasie wypowiedzi na różne tematy związane z przeżyciami, zdarzeniami, treściami literatury dziecięcej, planowaniem pracy. Udział dzieci w przedszkolnym balu karnawałowym.
.

5. Przygotowanie do nauki czytania.
Prezentacja liter: K, k; L, l; Ł, ł; M, m metodą alternatywnej nauki czytania I. Majchrzak. Globalne czytanie wybranych wyrazów. Analiza i synteza sylabowa wyrazów. Wyodrębnianie pierwszej głoski w wyrazie, poszukiwanie wyrazów zaczynających się określoną głoską. Próba syntezy głoskowej prostych wyrazów.
.
6. Kształtowanie pojęć matematycznych.
Doskonalenie umiejętności posługiwania się pojęciami dotyczącymi określania kierunków w przestrzeni. Rozpoznawanie i nazywanie figur geometrycznych: koło, kwadrat, trójkąt, prostokąt; porządkowanie figur według: kształtu, wielkości, koloru. Posługiwanie się liczebnikami głównymi i porządkowymi w zakresie sześciu.

.

.